• Grigoris Grigoras

The Greek Legend…

Την ώρα που στην Ελλάδα σφαζόμαστε για τον ημιτελικό Παναθηναϊκός –Ολυμπιακός κάπου μακριά, στην παγωμένη αυτή την εποχή Ρωσία, μας θυμίζουν ξανά και ξανά γιατί δεν θα βάλουμε μυαλό ποτέ. Μας δείχνουν ξανά πόσο μικροί είμαστε στην πραγματικότητα και φυσικά ότι δεν ξέρουμε να εκτιμάμε και να τιμάμε τα δικά μας παλικάρια.

Θα μου πείτε αυτό το ξέραμε δεν είναι δα και η πρώτη φορά που ξεχνάμε να πούμε ευχαριστώ. Αλλά την περασμένη εβδομάδα το ζήσαμε ξανά το ίδιο σκηνικό με πρωταγωνιστή τον τεράστιο Θεόδωρο Παπαλουκά, ο οποίος δεν “ντράπηκε” και δέχθηκε να τον αποκαλέσουν ακόμα και θρύλο, θυμίζοντας μας πόσο απέχουμε από την πραγματικότητα.

Ο Τσάρος, που στην Ελλάδα δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς μαχαίρι στο προσκεφάλι του (που λεέι ο λόγος), μπαίνει ξανά στις ζωές μας έπειτα από την απόφαση της Ευρωλίγκα και της ΤΣΣΚΑ να τον βραβεύσουν. Στην Ελλάδα ακόμα και τώρα θα υπάρχει κόσμος θα λέει πως τόλμησαν να τον τιμήσουν, τι έκανε και το αξίζει κι όλα τα συναφή.

Έτσι μάθαμε. Όποιος δεν κάνει παπάδες με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό δεν είναι καλός παίκτης. Δεν μας απασχολεί που σήκωσε την Ελληνική σημαία παντού με περηφάνια, που έγινε ο μόνος Έλληνας που βραβεύτηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής ανά το παγκόσμιο, που είναι ρέκορντμαν στις περισσότερες κατηγορίες της Ευρωλίγκα. Για εμάς ο Τεό είναι ο παίκτης που έχασε τις κρίσιμες βολές στον τελικό (όλοι ξεχνάμε ότι το ίδιο έπραξε και ο Μαυροκεφαλίδης μετά) με τον Παναθηναϊκό, ή ακόμα χειρότερα ο αχάριστος που ζήτησε όλα τα λεφτά του συμβολαίου του. Γίναμε πλέον εμείς ειδικοί να μιλάμε για αχαριστία.  Όλο το γήπεδο στο πόδι για ένα δικό μας παιδί, άνθρωποι να υποκλίνονται και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του αλλά εμείς σταθεροί στα πιστεύω μας.

Ένας παίκτης που δεν προκάλεσε ποτέ, όπως ο Μήτσος ή ο Σπανούλης (αμφότεροι προκάλεσαν πολλές φορές… άλλος με την αντιαθλητική του συμπεριφορά και άλλος με το θέατρο του στους αγώνες), δέχτηκε την ύψιστη τιμή από την Ευρώπη την ώρα που εμείς τον έχουμε γραμμένο στα παλιά μας τα παπούτσια. Δεν θα μάθουμε ποτέ. Απλά ελπίζω να μην τον θυμηθούμε 20 χρόνια μετά, όπως έγινε με τον Γκάλη, γιατί τότε θα είμαστε πραγματικά για κλάματα.

Εγώ δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο. Άλλωστε όταν ολόκληρη Ευρώπη τον αποκαλεί  Theo Papaloukas The Legend ποιος είμαι εγώ να πω κάτι; Απλά σε αντίθεση με τους περισσότερους, σαν φίλαθλος του πιο ωραίου παιχνιδιού, θα ήθελα να πως ξανά ένα μεγάλο ευχαριστώ στον μάγκα Παπαλουκά για τις υπέροχες στιγμές που μας χάρισε όλα αυτά τα χρόνια.


0 views
GREGS-LOGO.png

© 2020 Mpasketologies. All rights reserved.