• Grigoris Grigoras

«Το μπάσκετ δεν είναι πίσω από τις κονσόλες»



Μεγαλώνοντας όλοι είχαμε παίκτες που θαυμάζαμε και όταν παίζαμε στις αλάνες της γειτονιάς προσπαθούσαμε να τους μιμηθούμε. Το αποτέλεσμα συνήθως ήταν κανένα στραμπούληγμα ή κανένα σχισμένο γόνατο στην καλύτερη.


Έτσι και για μένα λοιπόν, το μακρινό 1997 στις πρώτες μεγάλες επιτυχίες του Ολυμπιακού, ήταν η πρώτη μου μεγάλη επαφή με το άθλημα. Μετά κατάλαβα φυσικά ότι δεν ήταν άθλημα αλλά αρρώστια αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ρίβερς, Σιγάλας, Φασούλας παίκτες φοβεροί και τρομεροί. Εμένα όμως μου κίνησε την προσοχή ένα 19χρονο αμούστακο, που εν αντιθέσει με τα σημερινά αιώνια ταλέντα των 25 ετών, ήταν είδη έτοιμος να πρωταγωνιστήσει.


Ο λόγος για τον μοναδικό Έλληνα που κατέκτησε triple crown με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, τον Δημήτρη Παπανικολάου που άνοιξε την καρδιά του στις mpasketologies μιλώντας μας για την καριέρα του αλλά και για το μέλλον του μπασκετ, που προμηνύεται δύσκολο .


Δημήτρη καλό απόγευμα και ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Πώς περνάς αυτές τις δύσκολες μέρες τις πανδημίας;


Καλό απόγευμα και ευχαριστώ για την πρόσκληση. Είναι μια δύσκολη περίοδος για όλο τον κόσμο. Το σημαντικό είναι να μένουμε στο σπίτι, να ακολουθούμε τους κανόνες και βήμα βήμα όλα θα φτιάξουν.


Δημήτρη ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αστέρας Πηγής, Σπόρτιγκ και μετά το μεγάλο άλμα στον Ολυμπιακό.


Όλοι από κάπου ξεκινάμε. Όταν δουλέψεις και αγαπάς αυτό που κάνεις στο τέλος ανταμείβεσαι. Ειδικά στον Σπόρτιγκ 3 χρόνια πετύχαμε σπουδαία πράγματα. Στον Ολυμπιακό είναι μια άλλη ιστορία. Ευτύχησα να είμαι στην ομάδα όταν μεσουρανούσε και παρέα κατακτήσαμε πέραν από πρωταθλήματα και Κύπελα το πρώτο Ευρωπαϊκό της ομάδας. Οι πρώτη μου τίτλοι σε συλλογικό επίπεδο.


Έπειτα από μια πετυχημένη σεζόν το 1998-99 ήρθε η περιπέτεια στην Ιταλία και στην Κίντερ.


Όντως τότε είχαμε κάποιες διαφωνίες με τον κ. Κόκκαλη όχι οικονομικής φύσεως και αποφάσισα να φύγω. Ήμουν μόλις 20 χρονών έβραζε το αίμα όπως καταλαβαίνεις. Θα μπορούσα να υπάρξω συμπαίκτης τους Ρικοντό δεν το λες και λίγο πράγμα. Τελικά τα πράγματα δεν κύλησαν όπως τα ήθελα και επέστρεψα στον Ολυμπιακό μέχρι το 2002.


Το 2002 αιφνιδιάζεις τους πάντες με την επιλογή σου να μετακομίσεις στον Μακεδονικό για ένα χρόνο.


Εκείνα τα χρόνια ο Μακεδονικός είχε μια καλή ομάδα καθώς την φανέλα της ομάδας φόρεσαν μεγάλοι παίκτες όπως ο Σιγάλας, ο Μπουντούρης και πολλοί άλλοι. Η επιλογή μου όμως ήταν περισσότερο για οικογενειακούς λόγους.


Στην συνέχεια λοιπόν μετακομίζεις στον Παναθηναϊκό με τις φήμες να λένε ότι αρνήθηκες πρόταση του Ολυμπιακού για επιστροφή. Κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα την απογοήτευση του κόσμου των ερυθρολεύκων προς το πρόσωπο σου.


Καλά έκανες και έθιξες το συγκεκριμένο θέμα γιατί πρέπει να τονίσω προς αποκατάσταση της αλήθειας για ακόμα μια φορά ότι ποτέ δεν μου έγινε πρόταση επιστροφής. Περίμενα κίνηση από τον Ολυμπιακό και προς έκπληξή μου δεν έγινε ποτέ. Ούτε εγώ δεν περίμενα να πάω στον Παναθηναϊκό αλλά στο τέλος όταν ήρθε η πρόταση την αποδέχθηκα και δικαιώθηκα. Αρκετοί τίτλοι και φυσικά μία ακόμα Ευρωλίγκα. Άλλωστε στο τέλος οι τίτλοι μένουν. Είμαι τυχερός που κατέκτησα 2 φορές την Ευρώπη αλλά και το ότι συνοδεύτηκαν με πρωτάθλημα και Κύπελο.


Ακολούθησε η ΑΕΚ ο Πανιώνιος και τέλος το Περιστέρι.


Κοίταξε έκανα 2 λάθη στην καριέρα μου νομίζω. Το ένα που έφυγα για την Ιταλία στα 20 μου και το άλλο που έφυγα από τον Παναθηναϊκό, αλλά αυτά έχει η ζωή. Όπου και αν αγωνίστηκα έδινα πάντα τον καλύτερο μου εαυτό το ίδιο ισχύει και σε ΑΕΚ, Πανιώνιο και Περιστέρι.


Κεφάλαιο Εθνική Ελλάδας.


Οι σημαντικότεροι τίτλοι στην καριέρα ενός αθλητή είναι αυτοί που κατακτά με την Εθνική ομάδα. Αυτό δεν θα μπορούσε να διαφέρει για μένα. To 1995 αναδειχθήκαμε παγκόσμιοι πρωταθλητές στο Μουντομπάσκετ εφήβων με την εθνική εφήβων. Κατακτήσαμε και το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Νέων. Ενώ ήμασταν και στην Ολυμπιάδα του 1996 αλλά και του 2004 όπου κατακτήσαμε την 5η θέση με την Εθνική ανδρών. Επίσης με την Εθνική Ανδρών είχα την τύχη να αγωνιστώ σε τέσσερα Ευρωμπάσκετ. Με τους άντρες φτάσαμε στην πηγή χωρίς να πιούμε τελικά νερό αρκετές φορές χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε καλές χρονιές.


Πάμε λίγο και στο παρόν. Έπειτα από αρκετά χρόνια όλα δείχνουν ότι θα υπάρξει αλλαγή στην ηγεσία της ΕΟΚ. Ποια είναι η θέση σου;


Η θέση μου είναι απλή. Εγώ είμαι εδώ για να στηρίξω το άθλημα που αγαπώ ανεξαρτήτου προσώπων. Το σημαντικό είναι το μπάσκετ να πάει επιτέλους μπροστά και να δούμε ξανά την Εθνική μας ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών.


Μια και αναφέρθηκες στην Εθνική, βλέπουμε ότι πέραν από το παρόν, και το μέλλον προμηνύεται δύσκολο, καθώς πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων δεν βλέπουμε νέα παιδιά.


Είναι αλήθεια ότι η Εθνική τα τελευταία χρόνια δεν πάει καλά. Ελπίζω ότι θα μείνει ο Γιάννης και ότι με την απαραίτητη βοήθεια από τα άλλα παιδιά η ομάδα θα ανέβει. Όσον αφορά τα νέα παιδιά είναι μια άλλη ιστορία.


Δηλαδή;


Κοίταξε, η γενιά η δικιά μου βγήκε στο προσκήνιο μετά την επιτυχία του 87. Είχαμε βαριά κληρονομιά και έπρεπε να συναγωνιστούμε παίκτες εκατομμυρίων για να κερδίσουμε χρόνο συμμετοχής. Στα 20 μας είχαμε παραστάσεις από τελικούς από πρωταθλήματα και όχι σε ρόλο κομπάρσου. Σήμερα στα 25-26 θεωρείσαι ακόμα ταλέντο.


Που πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό;


Στο ότι πλέον μας έχουν κυριεύσει τα ηλεκτρονικά. Το μπάσκετ, η προπόνηση δεν γίνεται πίσω από τις κονσόλες αλλά στις αλάνες. Δεν βγαίνουν έξω τα παιδιά όπως γινόταν κάποτε. Όλοι νομίζουν ότι 2 ώρες προπόνηση την μέρα είναι αρκετές. Εδώ είναι που το χάσαμε. Αν θες να παίξεις μπάσκετ, αν αγαπάς αυτό το ρημάδι το άθλημα πρέπει να ιδρώσεις. Τίποτα δεν θα σου έρθει στρωμένο στο πιάτο. Πρέπει τις ελεύθερες σου ώρες να επιλέγεις να βγεις έξω για σουτ και όχι να είσαι με ένα τηλέφωνο στο χέρι. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο αλλά δυστυχώς στο σημερινό μπάσκετ έχουν αλλάξει πολλά. Όλα κινούνται στον αστερισμό του σουτ, λιγότερη σκέψη, λιγότερο ένστικτο και πιστεύω αυτό είναι κάτι βασικό που λείπει στα σημερινά παιδιά.


Υπάρχει κάποιος από τα νέα παιδιά που σου θυμίζει τον Παπανικολάου στα νιάτα του;


Τριαντάρισε και αυτός άρα νέο δεν τον λες. Αλλά ο Παπανικολάου του Ολυμπιακού μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό εμένα. Παίκτης με πάθος, στρατιώτης του προπονητή και με καλό σουτ. Μάλλον το έχει το επίθετο. (γελά)


Δημήτρη ευχαριστώ για τον χρόνο σου και ελπίζω τα μηνύματα που στέλνεις στα νέα παιδιά να έχουν απήχηση.

47 views0 comments