• Grigoris Grigoras

Ο Σακίλ και οι ¨Μάγοι¨ (video) Μέρος Β΄

Μαρτυρία του Ντέιλ Μπράουν, μετέπειτα προπονητή του στο LSU,  ο οποίος τον αντίκρισε πρώτη φορά σε μια αμερικανική βάση στη Γερμανία (όπου υπηρετούσε ο πατέρας του): Εντυπωσιασμένος από το ύψος και τα σωματικά προσόντα του τον ρώτησε σε πόσο καιρό θα ολοκλήρωνε τη θητεία του, ώστε να είναι διαθέσιμος για το κολέγιο. Ο Σακίλ χαμογέλασε και του απάντησε με παιδιάστικη αφέλεια: «I am sorry, Sir, but I am only 13»!

Στο πανεπιστήμιο της Λουϊζιάνα έπαιξε για τρία χρόνια και κατάφερε από την πρώτη του χρονιά να αφήσει τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Εκεί πήρε ότι είχε να δώσει το κολεγιακό μπάσκετ… Καλύτερος παίκτης του NCAA, ο πρώτος μετά τον Charles Barkley που καταφέρνει επί τρία συνεχή χρόνια να είναι πρώτος σε ριμπάουντ, ο πρώτος αθλητής του LSU που κατάφερε να ονομαστεί ο καλύτερος παίκτης της Νοτιοανατολικής Ακτής, και τόσα πολλά άλλα που για να τα αναφέρω απλώς χρειάζομαι ώρες…

Ήταν καλοκαίρι του 1992. Οι Ορλάντο Μάτζικ, έχοντας το προνόμιο της πρώτης επιλογής στο draft, δεν το σκέφτηκαν και πολύ. Επέλεξαν τον εξαιρετικό 20χρονο σέντερ του σπουδαίου πανεπιστημίου Λουιζιάνα Στέιτ, πιστεύοντας ότι έχουν κάνει το σωστό. Δεν είχαν κάνει απλά το σωστό, αλλά το αυτονόητο. Βρήκαν ένα θησαυρό, και τον συνέλεξαν.

Η πρώτη χρονιά του Σακίλ στο ΝΒΑ ήταν εκπληκτική. Τα εντυπωσιακά του νούμερα σε πόντους και ριμπάουντ, του έδωσαν με συνοπτικές διαδικασίες το βραβείο του καλύτερου ρούκι της σεζόν. Παράλληλα έγινε ο πρώτος παίκτης μετά τον Μάικλ Τζόρνταν, που στην πρώτη του σεζόν ξεκινάει βασικός στο All Star Game. Κάπου εκεί πρέπει να ξεκίνησε και ο «έρωτας» του Νεουρκέζου παίκτη για τη μεγάλη γιορτή του μπάσκετ, στην οποία έδωσε 15 αξέχαστες παραστάσεις.

Επί των ημερών του οι Μάτζικ, κατάφεραν να μετατραπούν από ομάδα της σειράς, σε ομάδα που φτάνει σε τελικούς… Εκεί οι  Ρόκετς του Ολάζουον και του Ντρέξλερ, επικράτησαν εύκολα, αλλά ήταν πια σαφές, πως ο Ο’Νιλ, δεν αποτελούσε απλά, ένα ακόμα αξιόλογο ταλέντο, αλλά ένα μεγάλο παίκτη. Κι όχι μόνο αυτό. Ο ίδιος ο Σακίλ είπε ότι μετά τις ήττες από τους Ρόκετς, παρακολούθησε στενά το παιχνίδι του Ολάζουον και έμαθε από αυτόν πως θα έπρεπε να χρησιμοποιεί τα πόδια και το κορμί του για να γίνει καλύτερος.

Χαρακτηριστικό καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του ήταν οι κόντρες του με τον έτερο σούπερ σταρ της ομάδας που αγωνιζόταν… Ένα χρόνο μετά η ομάδα επέλεξε τον Πένι Χάρνταγουεϊ και επίσης με το καλημέρα όλοι μίλησαν για διάδοχο του Τζόρνταν και του Μάτζικ. Αγωνιστικά η συνύπαρξή τους ήταν ιδανική, ειδικά στο διάστημα 1994-1996 όταν οι δυο τους προσέφεραν συνολικά στους «Μάγους» κοντά στους 50 πόντους ανά παιχνίδι. Όμως με αμφότερους να βρίσκονται σε πολύ νεαρή ηλικία και να επιδιώκουν καθείς για τον εαυτό του τα φώτα της δημοσιότητας ξεκίνησαν οι πρώτες ρήξεις. Στην επιφάνεια βγήκαν ζήλιες, ένας εσωτερικός ανταγωνισμός αναφορικά με το ποιος ήταν το «αφεντικό» της ομάδας και το ποιος ήταν καταλληλότερος για ν’ αναλάβει το νικητήριο σουτ. Όπως το έθεσε υστερόχρονα και ο ίδιος ο Σακίλ: «Η κατάσταση είχε ως εξής. Του ξεκαθάρισα πως από τη στιγμή που το μεγαλύτερο βάρος έπεφτε στους δικούς μου ώμους, η ομάδα θα κινούνταν στους δικούς μου ρυθμούς. Σου αρέσει, δε σου αρέσει».

Έστω κι έτσι, πάντως, το Ορλάντο έφτασε το 1995 στους τελικούς του πρωταθλήματος χάρη στο συγκεκριμένο δίδυμο. Αλλά η απόφαση του Ο’Νιλ το καλοκαίρι του 1996 να μετακομίσει στους Λέικερς, ουσιαστικά τερμάτισε γρήγορα αυτήν την κόντρα.

Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Σακίλ στο Ορλάντο…


#ShaquilleONeal

0 views
GREGS-LOGO.png

© 2020 Mpasketologies. All rights reserved.