• Grigoris Grigoras

Ο Νίκος Λαμπρίας ανακρίνεται στις mpasketologies…

Οι mpasketologies φέρνουν κοντά σας ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ δηλώσεις από τον προπονητή Νίκο Λαμπρία ο οποίος  από το 2009, είναι στο προπονητικό team της Κυπριακής Ομοσπονδίας ενώ παράλληλα από το 2007 κατέχει και τη θέση του Τεχνικού Διευθυντή στην Ακαδημία ΑΠΟΕΛ.

–  Νίκο καταρχάς σε ευχαριστώ που δέχτηκες να περάσεις από την ανάκριση μας. Προτού καθίσεις στην ηλεκτρική καρέκλα του mpasketologies μπορείς να μας πεις κάποια πράγματα για εσένα ;

Εγώ ευχαριστώ φίλε που μου δίνεις την  ευκαιρία να πω κάποια πράγματα μέσω της ιστοσελίδας σας. Λοιπόν είμαι απόφοιτος του ΤΕΦΑΑ Αθηνών με ειδικότητα και Μεταπτυχιακές Σπουδές στην «Προπονητική της Καλαθοσφαίρισης». Στο παρελθών διετέλεσα διδάσκων και Επιστημονικός Συνεργάτης στο Τ.Ε.Φ.Α.Α. Αθηνών.  Είμαι κάτοχος του διπλώματος Προπονητικής της FIBA, επιπέδου Α’, ενώ κατέχω επίσης τη θέση του Γενικού Γραμματέα στο Δ.Σ. του Συνδέσμου Προπονητών Καλαθοσφαίρισης Κύπρου και είμαι μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης.

–  Ομολογουμένως ένα πλούσιο βιογραφικό αν αναλογιστούμε και το νεαρό της ηλικίας σου. Μπορείς να μας πεις και δύο κουβέντες για την καριέρα σου ως προπονητής ;

Όσο ήμουν στην Ελλάδα εργάστηκα σαν Προπονητής σε ομάδες εκεί ,αλλά και στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Το 2007 επέστρεψα και εργάστηκα σαν βοηθός προπονητής στο ΑΠΟΕΛ, κατακτώντας 2 πρωταθλήματα (2009, 2010), ένα Super Cup (2011) ενώ φτάσαμε επίσης στις 8 καλύτερες ομάδες του FIBA Εurochallenge (2010).  Παράλληλα από το 2007 κατέχει τη θέση του Τεχνικού Διευθυντή στην Ακαδημία ΑΠΟΕΛ, με τις ομάδες του να κατακτούν το Παγκύπριο Πρωτάθλημα Παίδων (2010) και το Κύπελλο Εφήβων (2012) ενώ από το 2009, είμαι στο προπονητικό team της Κυπριακής Ομοσπονδίας με κορυφαίες στιγμές την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους ΑΜΚΕ το 2009 με την Εθνική Ανδρών και την 1η θέσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Div C, με την Εθνική Παίδων το 2010

–  Σε βλέπουμε εδώ και χρόνια στους πάγκους αλλά ποτέ ως πρώτο προπονητή σε αντρική ομάδα. Σκέφτεσαι αυτό το βήμα στην καριέρα σου ;

Λένε ότι για να γίνεις καλός προπονητής, πρέπει να περάσεις από την καρέκλα του βοηθού πρώτα. Βέβαια στο σύγχρονο μπάσκετ, οι όροι «πρώτος προπονητής» και «βοηθός προπονητής», τείνουν να εξαφανιστούν. Scouting, βιντεοανάλυση, φυσική κατάσταση, στατιστικά, καθοδήγηση, τακτική, τεχνική. Πλέον το άθλημα έχει αλλάξει τόσο, οι απαιτήσεις είναι τόσες πολλές που κανείς προπονητής όσο ικανός και να είναι δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Απαιτούνται ολόκληρα προπονητικά team, με έμπειρους και εξειδικευμένους συνεργάτες προπονητές. Σε ομάδες επιπέδου Euroleague και Eurobasket, συναντάμε πολυάριθμα προπονητικά επιτελεία, με προπονητές που πολλές φορές είναι περισσότεροι από τη δωδεκάδα των καλαθοσφαιριστών. Τώρα για να κάνεις το βήμα και να βγεις στο μπροστινό μέρος του πάγκου, θεωρώ ότι πρέπει να είσαι έτοιμος και ώριμος. Έτοιμος και ώριμος αγωνιστικά και ψυχολογικά, πλούσιος σε γνώσεις, εμπειρίες. Πολλοί προπονητές βιάστηκαν να αναλάβουν ομάδες και κατέστρεψαν την καριέρα τους. Προσωπικά, δεν «τρελαίνομαι» να αναλάβω πρώτος προπονητής. Εννοείται ότι αν στο άμεσο μέλλον υπάρξει μία καλή ευκαιρία με τις κατάλληλες συνθήκες, δε θα διστάσω να το κάνω. Δεν πρόκειται όμως να τα κάνω απλά για τη θέση, απλά για να γίνω «πρώτος». Προτιμώ να είμαι συνεργάτης σε μία ομάδα υψηλού επιπέδου, με πρωταγωνιστικούς στόχους, με ρόλο και συνθήκες για να κάνω απερίσπαστος τη δουλειά μου, παρά να είμαι head coach σε μια μικρομεσαία ομάδα.

–  Ένας συνάδελφος σου ο Λίνος Γαβριήλ επέλεξε να ρισκάρει και να ταξιδέψει στην Τυνησία για να προπονήσει. Εσύ θα έκανες το μεγάλο βήμα , να φύγεις εκτός Κύπρου δηλαδή για να προπονήσεις ;

Ο Λίνος είναι ένας ικανός, έμπειρος και φιλόδοξος προπονητής. Γνωρίζοντας τον προσωπικά μέσα από τη συνεργασία μας στην εθνική ομάδα, δε νομίζω ότι θεώρησε ότι ρισκάρει παίρνοντας την απόφαση να ξενιτευτεί. Ο Λίνος έχει εμπιστοσύνη στη δουλεία και στις ικανότητες του, πάντα «κοιτούσε» το εξωτερικό στις επιλογές του και πήρε μία ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Τον επικροτώ για την απόφαση του, το μπάσκετ είναι το ίδιο παντού, δε διαφέρει από χώρα σε χώρα. Είχα την τύχη να ταξιδέψω σε πολλές χώρες και να γνωρίσω πολλούς προπονητές. Πιστέψτε με, αρκετοί Κύπριοι προπονητές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από ξένους συναδέλφους που κάνουν καριέρα έξω! Ο Κύπριος προπονητής δεν πρέπει να φοβάται ή να αντιμετωπίζει την επιλογή του εξωτερικού με σκεπτικισμό. Να αναφέρω το αντίστοιχο παράδειγμα των ελλαδιτών συναδέλφων: πριν μερικά μόλις χρόνια αν και πολλοί Έλληνες προπονητές διακρίνονταν στο ελληνικό πρωτάθλημα, που ήταν μάλιστα το κορυφαίο στην Ευρώπη,  κανείς τους δε δούλευε σε αντίστοιχα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Μετά τον Ηλία Ζούρο που έκανε πρώτος το βήμα πηγαίνοντας αρχικά στη Γαλλία, οι ευρωπαϊκές ομάδες άρχισαν να εμπιστεύονται Έλληνες προπονητές. Κατσικάρης, Γιαννάκης, Χριστόπουλος, Φλεβαράκης, Αγγέλου, Σφαιρόπουλος, Δικαιουλάκος, έδωσαν δείγματα γραφής στον ευρωπαϊκό μπασκετικό χώρο, κερδίζοντας τον σεβασμό για τις ικανότητες και την αξία του Έλληνα προπονητή. Φτάσαμε σήμερα στο σημείο, ο Φώτης Κατσικάρης να αναλαμβάνει τις τύχες της εθνικής Ρωσίας, μίας από τις παραδοσιακές μπασκετικές δυνάμεις στην ευρωπαϊκό και παγκόσμιο χάρτη.

–  Θα ήθελα την άποψη σου για όλα όσα ακούστηκαν για την Εθνική Κύπρου (περί στημένων αγώνων)  το καλοκαίρι .

Η εθνική ομάδα είναι η βιτρίνα του μπάσκετ μας, είναι η ομάδα όλων και υπεράνω όλων!  Είναι χρέος και καθήκον μας να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας όσο καλύτερα γίνεται  και να την προστατεύουμε σαν «κόρη οφθαλμού».  Θεωρώ τις συζητήσεις γύρω από το συγκεκριμένο θέμα χαζές, ανόητες και αβάσιμες που μόνο πληγώνουν την εθνική μας ομάδα. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχω τη ύψιστη τιμή να είμαι ομοσπονδιακός προπονητής στις εθνικές ομάδες Ανδρών και Μικρών Ηλικιών. Η συμμετοχή μου στην εθνική ομάδα αποτελεί «όνειρο ζωής» και προσωπικά το θεωρώ ότι καλύτερο μου συνέβη όχι μόνο στην προπονητική μου καριέρα, αλλά και στη ζωή μου γενικότερα. Αισθάνομαι ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ που έχω τη δυνατότητα να υπηρετώ και να  εκπροσωπώ την πατρίδα μου μέσα από αυτή τη θέση.  Το συναίσθημα που νιώθεις πριν από κάθε παιχνίδι στο άκουσμα του εθνικού ύμνου, δε σε αφήνει να σκέφτεσαι διαφορετικά! Όλα τα παιδιά που αποτελούν κατά καιρούς μέλη της ομάδας να είστε σίγουροι ότι νιώθουν το ίδιο. Προπονητές, καλαθοσφαιριστές, παράγοντες, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές, όλοι…..

Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με το μπάσκετ;  

Χα, χα, η πιο εύκολη ερώτηση που μου έκανες σήμερα. Το 1987 ήμουνα 6 ετών και είχα μόλις  αρχίσει να ανακαλύπτω τον αθλητισμό και τα σπορτς. Τότε συνέβη το « θαύμα» της εθνικής Ελλάδος! Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φάνης, ο Φασούλας, οι βολές του Καμπούρη…. Την επόμενη μέρα του ιστορικού τελικού, άρχισα να παίζω μπάσκετ. Ο παππούς φρόντισε να μου τοποθετήσει μία μπασκέτα στην ταράτσα του σπιτιού. Δε μπορείς να φανταστείς τι γινότανε… Σουτ με τις ώρες, μονά παιχνίδια με φίλους! Η ταράτσα είχε γίνει το «Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας» της γειτονιάς. Μαζί με μένα, χιλιάδες συνομήλικοι μου άρχισαν να ασχολούνται με το άθλημα. Σε όλα τα σχολεία, σε όλα τα γήπεδα γινόταν χαμός! Περιμέναμε με τις ώρες να έρθει η σειρά μας να παίξουμε. Οι Ακαδημίες των ομάδων άρχισαν πλέον να ξεφυτρώνουν και να γεμίζουν παιδιά. Χώρος συνάντησης της παρέας έγινε πλέον το γήπεδο και αντικείμενο συζήτησης αποκλειστικά το μπάσκετ. Πέρασαν τόσα χρόνια, μεγαλώσαμε όλοι με το μπάσκετ. Σχεδόν όλα τα παιδιά εκείνης της παρέας έμειναν στο χώρο. Άλλοι σαν παίκτες, άλλοι σαν προπονητές, άλλοι ακόμη και σαν διαιτητές και σαν παράγοντες. Και το πιο σημαντικό, όλοι σαν σωστοί φίλαθλοι, που θα μεταφέρουν την αγάπη τους για το άθλημα στα δικά τους παιδιά!

Πόσο εύκολο είναι για έναν Κύπριο να ακολουθήσει  το επάγγελμα του προπονητή ;

Λένε ότι για να ασχοληθείς με κάτι πρέπει να το αγαπάς. Στην προπονητική όμως έχω την εντύπωση ότι μόνο η αγάπη δεν είναι αρκετή, πρέπει να είσαι «άρρωστος» με αυτό! Ο καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο έλεγε ότι στην καριέρα του ένας προπονητής υπάρχουν  πιο πολλές στεναχώριες παρά χαρές. Δεν είναι εύκολο επάγγελμα, απαιτεί θυσίες, χρόνο, υπομονή, επιμονή. Ειδικότερα σε υψηλό επίπεδο αναγκάζεσαι να παραμελήσεις οικογένεια, φίλους, προσωπική ζωή  Καθαρά για οικονομικούς λόγους δεν μπορεί να το κάνει κανένας. Κανείς από εμάς δε θα γίνει πλούσιος από την προπονητική, πάντα θα αμείβεσαι λίγο σε σχέση με το χρόνο και την ενέργεια που διαθέτεις. Είναι επάγγελμα που όλοι σε κρίνουν και σε αξιολογούν συνεχώς, σε κάθε αγώνα σε κάθε προπόνηση. Και το χειρότερο ότι συνήθως σε κρίνουν «λάθος» άτομα. Έχεις να διαχειριστείς δώδεκα τουλάχιστον καλαθοσφαιριστές που και και οι δώδεκα νιώθουν ότι αξίζουν να παίζουν 40 λεπτά!  Και μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα άθλημα όπου με η τακτική σκέψη και η παρέμβαση του προπονητή παίζουν σημαντικότατο ρόλο. Τώρα λοιπόν καταλαβαίνεις τι εννοώ «αρρώστια….».

Αναφορικά με την κυπριακή πραγματικότητα τώρα. Αν πάρουμε λοιπόν το κομμάτι της Α’ κατηγορίας, λογικό είναι κανένας πρόεδρος να μην εμπιστευτεί σε ένα νεαρό προπονητή τις τύχες της ομάδας του. Ο προπονητής αυτός θα πρέπει να δώσει τα διαπιστευτήρια του σαν συνεργάτης προπονητής πρώτα και αφού φοιτήσει δίπλα σε καλούς πρώτους προπονητές, να ωριμάσει και να αποκτήσει εμπειρίες για να πάρει την ευκαιρία του. Αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά, με πολλούς προπονητές της ηλικίας μου να δίνουν τα διαπιστευτήρια τους σαν συνεργάτες προπονητές (Κυριάκος Αδάμου, Μάριος Αργυρού, Λίνος Γαβριήλ, Νικόλας Παπαδόπουλος, Μιχάλης Ματσεντίδης, Χριστόφορος Λειβαδιώτης). Κάποιοι πήραν τις ευκαιρίες τους και πλέον δουλεύουν σαν πρώτοι προπονητές, κάποιοι είναι έτοιμοι και περιμένουν!

Εκεί όμως που θεωρώ ότι υπάρχει άφθονο «πεδίο δράσης» για ένα νέο προπονητή είναι οι μικρές ηλικίες. Αν ο συγκεκριμένος προπονητής πληρεί τις προϋποθέσεις που αναφέραμε παραπάνω, υπάρχουν οι συνθήκες για να μπορέσει να δουλέψει σωστά και να πετύχει. Αν είναι σοβαρός, μεθοδικός και δουλεύει σωστά δεν υπάρχει περίπτωση να μη φανεί η δουλεία του. Υπάρχει μεγάλος αριθμός ομάδων, πολύ καλές εγκαταστάσεις, κοντινές αποστάσεις  ικανοποιητικές οικονομικές απολαβές. Δε ξέρω ομάδα που κάνει προπόνηση σε ανοικτό γήπεδο, δε ξέρω ομάδα που να έχει προπόνηση μετά τις 7.00 η ώρα το βράδυ. Θα αναρωτιέσαι τώρα τι μου λέει αυτός…. Κάποια πράγματα που για μας είναι δεδομένα και αδιαπραγμάτευτα να ξέρεις ότι δεν υπάρχουν αλλού. Φίλοι μου προπονητές που δουλεύουν σε καλές ομάδες στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, κάνουν προπόνηση 10.00-12.00 το βράδυ, που έχουν διαθέσιμο το γήπεδο και έχουν ξεμπλέξει τα παιδιά από τα φροντιστήρια τους και τις ακαδημαϊκές τους υποχρεώσεις. Τα περισσότερα τμήματα υποδομής κάνουν προπόνηση σε ανοικτά γήπεδα, σε κλιματολογικές συνθήκες πολύ χειρότερες από τις δικές μας. Σου υπενθυμίζω ότι αναφέρομαι σε καλές ομάδες σε ευρωπαϊκές χώρες, με καλύτερο επίπεδο από το δικό μας.

Αυτή την στιγμή είσαι στον πάγκο της εφηβικής ομάδας του ΑΠΟΕΛ. Πόσο εύκολο είναι να δουλεύεις με αυτή την ηλικία ;

Στην Κύπρο κάνουμε ένα λάθος. Κάτω από τον όρο «προπονητής», βάζουμε όλους. Όσους δουλεύουν σε ανδρικές ομάδες, γυναικείες ομάδες  αναπτυξιακές ηλικίες. Διαφωνώ. Μιλάμε για εντελώς διαφορετικά πράγματα! Διαφορετικές απαιτήσεις, διαφορετικές φιλοσοφίες, διαφορετικοί στόχοι. Στο εξωτερικό υπάρχει ένας διαχωρισμός, το αναπτυξιακό με το επαγγελματικό μπάσκετ αντιμετωπίζονται σαν δύο διαφορετικά αθλήματα. Υπάρχουν πολλοί προπονητές που ενώ κάνουν καριέρα σαν προπονητές αναπτυξιακών ηλικιών δεν δοκίμασαν ποτέ σε επαγγελματικές ομάδες. Στην Αμερική οι καλύτεροι προπονητές κολεγιακών ομάδων, αυτοί ουσιαστικά που διδάσκουν το μπάσκετ, δεν έχουν προπονήσει ποτέ ομάδες ΝΒΑ.

Το να δουλεύεις με μικρές ηλικίες θεωρώ ότι είναι πιο δύσκολη και υπεύθυνη αποστολή. Τα παιδιά και οι γονείς τους μας εμπιστεύονται για να τους δώσουμε τις σωστές βάσεις για να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν, για να κάνουν την καριέρα που ονειρεύονται. Υπάρχουν πολλά παιδιά που έχουν ταλέντο και διάθεση. Είναι καθήκον μας να πιστέψουμε και να δουλέψουμε μαζί τους, να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Πρέπει να είμαστε εκτός από σωστοί προπονητές και σωστοί παιδαγωγοί, αφού μαζί με την τεχνική σε αυτές τις κρίσιμες ηλικίες διαμορφώνεται και η νοοτροπία και η προσωπικότητα. Φαντάσου τώρα ένα παιδάκι που ονειρεύεται να παίξει μπάσκετ… Αν ο προπονητής του στην Ακαδημία δεν το μάθει να σουτάρει σωστά, είναι καταδικασμένο! Πως θα παίξει; Ποιος προπονητής σε ανδρική ομάδα θα ασχοληθεί μαζί του για να το μάθει να σουτάρει; Ένα κτίριο είναι γερό μόνο όταν έχει σωστά θεμέλια. Και τα θεμέλια μπαίνουν στην αρχή, στις αναπτυξιακές ηλικίες.

Ένα άλλο λάθος που παρατηρείται σε τέτοιες ηλικίες είναι ότι πολλές φορές εμείς οι προπονητές παρασυρόμαστε από το αποτέλεσμα. Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στο να κερδίσουμε και αφήνουμε σε δεύτερη μοίρα την εξέλιξη του νεαρού καλαθοσφαιριστή. Σημασία έχει η διαδρομή προς τον τίτλο και όχι η κατάκτηση του. Τα παιδιά αυτά πρέπει να περάσουν μέσα από μία προπονητική διαδικασία, να βελτιωθούν, να ωριμάσουν και να μαζέψουν εικόνες και εμπειρίες που θα τους βοηθήσουν στη συνέχεια. Η κατάκτηση ενός τροπαίου είναι απλώς μια μικρή επιβράβευση για την προσπάθεια. Συχνά πυκνά μιλάω με παιδιά που είχα σε ομάδες μου, είτε στην Κύπρο είτε στην Ελλάδα, και πλέον συνεχίζουν αλλού την καριέρα τους. Έχω σχεδόν καθημερινή επαφή με τον Αλέξανδρο Βεζένκοφ που αγωνίζεται πλέον στον Άρη Θεσσαλονίκης. Παιδί διαμάντι, υπόδειγμα εργατικότητας και νοοτροπίας, ένα από τα καλύτερα ταλέντα στην Ευρώπη στην ηλικία του. Σίγουρα δεν έμαθε μπάσκετ από μένα, μπορώ να πω ότι μου έμαθε περισσότερα από όσα του έμαθα εγώ! Χτες βράδυ πήρε να μου πει ότι έπαιξε 25’ και σκόραρε 13 πόντους στο Άρης – Ρέθυμνο για την Α1 και να ρωτήσει τι κάνουν οι πρώην συμπαίκτες του στο ΑΠΟΕΛ. Η πορεία αυτών των παιδιών και η συμπεριφορά τους σε κάνει να αισθάνεσαι υπερήφανος και πετυχημένος σαν προπονητής, όχι οι τίτλοι παιδικών και εφηβικών πρωταθλημάτων.

Στα παιδικά μας χρόνια όλοι θαυμάζαμε κάποιους παίκτες ή προπονητές. Εσύ ποιους παίκτες και προπονητές θαυμάζεις ή θαύμαζες ;

Αφού με ανακρίνεις σαν προπονητή, πρέπει να σου απαντήσω στην ερώτηση για τον προπονητή που θαυμάζω. Καταρχήν, είμαι φαν του ευρωπαϊκού μπάσκετ, το ΝΒΑ δε μου αρέσει τόσο. Υπάρχουν πολλοί καλοί προπονητές στον ευρωπαϊκό χώρο. Μου αρέσουν και παρακολουθώ τους Ιβκοβιτς, Μεσίνα και Μπλατ, όπως και τους Σφαιρόπουλο, Πρίφτη από τον ελληνικό χώρο. Θεωρώ ότι ο κορυφαίος όλων είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τώρα το ποιος είναι και το τι έχει πετύχει, δε νομίζω να περιμένεις από μένα να στο αναλύσω, είναι κάτι χιλιοειπωμένο. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αρκετά σεμινάρια στα οποία δίδαξε και την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά. Έχω εντυπωσιαστεί για το πόσο αγαπάει αυτό που κάνει και τον τρόπο που σκέφτεται, θεωρώ ότι πρόκειται για μια ιδιοφυΐα  Η μεθοδολογία του, ο τρόπος που προετοιμάζει την ομάδα του, και διαβάζει το παιχνίδι είναι εκπληκτικός. Δίνει σημασία ακόμη και στην παραμικρή λεπτομέρεια, μη αφήνοντας τίποτα στην τύχη. Πολλές φορές στη διάρκεια του παιχνιδιού νιώθεις ότι παρακολουθείς σκάκι και όχι μπάσκετ. Μερικά επιχειρήματα που ενισχύουν τη θέση μου ότι είναι ο κορυφαίος…. Το κίνητρο και η δίψα που είχε κάθε χρόνο ο Παναθηναϊκός να κυνηγάει ακόμη και το πιο ασήμαντο και αδιάφορο παιχνίδι, μία ομάδα που είχε κατακτήσει τα πάντα και είχε κορεστεί στους τίτλους. Επίσης ο τρόπος που έπειθε τους παίκτες του να ακολουθήσουν το ρόλο που τους έδινε (π.χ. Χατζηβρέττας και Νίκολας έγιναν από κορυφαίοι σκόρερ, αμυντικοί «ειδικών αποστολών») και ο τρόπος που αναδνυεί «ρολίστες» παίκτες σε πολύτιμα εργαλεία για την ομάδα του ( π.χ. Καλάθης, Μπατιστ, Καιμακόγλου), βγάζοντας το 100% των δυνατοτήτων τους.

Και επειδή θεωρώ ότι κορυφαίος κάποιος δεν είναι μόνο λόγω των ικανοτήτων του, αλλά και λόγω του χαρακτήρα του, επέτρεψε μου να σου περιγράψω δύο γεγονότα. Είπα πριν ότι είχα την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά…  Σε τουρνουά προετοιμασίας στην Κύπρο πριν 3-4 χρόνια, όπου συμμετείχε και ο Παναθηναϊκός ήταν καλεσμένος του Συνδέσμου Προπονητών για μια διάλεξη. Ξόδεψε το μοναδικό ελεύθερο πρωινό του στο νησί για να μιλήσει στους κύπριους προπονητές. Κατά τη διάρκεια της τρίωρης ομιλίας του, τον ρώτησα να ήθελε να κάνει ένα πεντάλεπτο διάλειμμα για να ξεκουραστεί, να πιει ένα καφέ, κάτι…. Αρνήθηκε λέγοντας μου ότι ήθελε να πει όσα περισσότερα μπορούσε και δεν έπρεπε να χάσει χρόνο… Το ίδιο βράδυ σε μια δεξίωση για την λήξη του τουρνουά  με είδε τυχαία στην αίθουσα. Με κάλεσε στο τραπέζι του και όλο το βράδυ συζητούσε για μπάσκετ, αγνοώντας όλους τους «επίσημους» που ήταν παρών στη δεξίωση. Καταλαβαίνεις λοιπόν, γιατί είναι ο κορυφαίος για μένα.

Σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα των τελευταίων χρόνων 3 ομάδες παλεύουν για την πρωτιά. Ποιον χρίζεις φαβορί εσύ για τον τίτλο αλλά και για το πρωτάθλημα ;

Συμφωνώ ότι το φετινό πρωτάθλημα είναι το πιο συναρπαστικό των τελευταίων ετών. Δεν θυμάμαι ποτέ τα τελευταία χρόνια να έχουν γίνει τόσες πολλές εκπλήξεις και να έχουν κριθεί τόσα παιχνίδια στον πόντο. Μου αρέσει ο τρίτος γύρος γιατί αυξήθηκε ο αριθμός των παιχνιδιών, από 14 που ήταν πολύ λίγα σε 21. Η οικονομική κρίση και τα σχετικά μειωμένα μπάτζετ, έκλεισαν νομίζω τη ψαλίδα μεταξύ μεγάλων και μικρών ομάδων, με αποτέλεσμα το πρωτάθλημα να είναι που ανταγωνιστικό. Άλλο θετικό νομίζω που θα δημιουργήσει η κρίση, είναι οι περισσότερες ευκαιρίες σε κύπριους παίκτες, κάτι που τόσο πολύ έχει ανάγκη τόσο το Πρωτάθλημα μας, όσο και η εθνική μας ομάδα. Φτάνει βέβαια οι κύπριοι να δουλέψουν σκληρά και επαγγελματικά για κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ομάδων και των προπονητών.

Τα προγνωστικά μου: 3 ομάδες παλεύουν για την πρώτη θέση της κανονικής περιόδου (Κεραυνός, ΑΕΚ, ΕΘΑ), αλλά νομίζω ότι και ο ΑΠΟΕΛ με τον Απόλλωνα έχουν αρκετές πιθανότητες τους για να σηκώσουν την κούπα στο τέλος. Ξέρουμε πολύ καλά ότι «ωραία» η κανονική περίοδος αλλά «όλα τα λεφτά» είναι τα playoffs. Εκεί πρέπει να είναι έτοιμες οι ομάδες, εκεί είναι τα παιχνίδια χωρίς αύριο. Τα play offs κρίνουν τον τίτλο, η κανονική διάρκεια δίνει μόνο το πλεονέκτημα της έδρας  Σημαντικό μεν πλεονέκτημα,  αλλά δεν παύει να είναι ένα πλεονέκτημα που χάνεται σε ένα βράδυ μετά από ένα break. Πόσο μάλιστα όταν μιλάμε για το κυπριακό Πρωτάθλημα… θυμίζω ότι  από το 2007 και μετά, η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη θέση στη Regular Season δεν πήρε ποτέ το Πρωτάθλημα.

Αν είχες το ελεύθερο να υπογράψεις σε μια ομάδα της αρεσκείας σου (ανεξαρτήτου χώρας ) ποια ομάδα θα ήταν αυτή και γιατί ;

Χώρες που θα ήθελα να δουλέψω είναι η Ελλάδα, η Ισπανία και η Ιταλία όπου το μπάσκετ βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Μιλώντας για ομάδες τώρα θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη τον Παναθηναϊκό γιατί είμαι βάζελος!

Χωρίς πλάκα τώρα, ο Παναθηναϊκός είναι ένα από τα κορυφαία clubs στην Ευρώπη, μια ομάδα υψηλού επιπέδου με πολλές διακρίσεις και τίτλους στην Ευρωλίγκα ! Ακόμη και φέτος που η ομάδα αποδυναμώθηκε, πρωταγωνιστεί στη διοργάνωση και βλέπεις το ειδικό βάρος και το σεβασμό που έχει από όλους! Σίγουρα είναι ομάδα που ο κάθε Ευρωπαίος προπονητής θα ήθελε να δουλέψει. Απλά για να μη με κατηγορήσεις για σωματειακές προτιμήσεις, σου ξεκαθαρίζω ότι θα ήμουνα εξίσου ευτυχισμένος και πιθανόν να αποδεχόμουν,  τυχόν πρόταση από τον Ολυμπιακό!!!!

Γιατί να ασχοληθεί κάποιος στης μέρες μας με το μπάσκετ ; 

Οι Αμερικάνοι λένε « I love this game», στην Ευρωλιγκα λένε «devotion»! Εγώ απλά θα πω ότι αξίζει να ασχοληθεί γιατί είναι το πιο συναρπαστικό και έξυπνο άθλημα…..

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, καλή συνέχεια στην καριέρα σου

Σας ενημερώνουμε ότι οι mpasketologies την ερχόμενη εβδομάδα θα φιλοξενήσουν αποκλειστικές δηλώσεις της Σοφίας Θεολόγου, κύπριας καλαθοσφαιρίστριας του Παναθηναϊκού.

#Λαμπρίας

0 views
GREGS-LOGO.png

© 2020 Mpasketologies. All rights reserved.