• Grigoris Grigoras

Ο Μιχάλης Κακιούζης ¨ανακρίνεται¨ στις mpasketologies… Μέρος Α’

Έφτασε η ώρα που όλοι περιμένατε. Το πρώτο μέρος της μεγάλης συνέντευξης του Μιχάλη Κακιούζη είναι κοντά σας. Όπως είναι φυσικό, αρχή κάνουμε με την καριέρα του Μιχάλη στην Εθνική Ελλάδος. Η κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ, η νίκη επί της Αμερικής, η ήττα στον μεγάλο τελικό από την Ισπανία και πολλά άλλα φιλοξενούνται σε αυτό το πρώτο μέρος της συνέντευξης

– Από μικρός είχες το συνήθειο να σηκώνεις κούπες. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι από πολύ μικρή ηλικία, είχες κατακτήσει παρέα με τα άλλα χρυσά παιδιά του Ελληνικού μπάσκετ το παγκόσμιο των εφήβων. Πώς είχες ζήσει εσύ τότε αυτή την εμπειρία;

Όταν είσαι πιτσιρίκος, μόλις δεκαοκτώ χρονών, όσο ήμασταν εμείς, και μόνο ότι παίζεις σε ένα γήπεδο με χιλιάδες κόσμο, είναι φανταστικό. Σκέψου ότι εγώ έπαιζα στην Α2 τότε, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, ενώ οι μόνοι που είχαν εμπειρία από γεμάτα γήπεδα ήταν  ο Ευθύμης Ρετζιάς που έπαιζε στον ΠΑΟΚ, και ο Γιώργος Καράκουτης που έπαιζε στον Πανιώνιο. Στο πρώτο παιχνίδι με την Κροατία, ήταν απίστευτο το πόσος κόσμος ήρθε να μας παρακολουθήσει, ενώ στη συνέχεια, στους ομίλους είχαμε ως έδρα το Αλεξάνδρειο, κι εκεί πραγματικά είχαμε πάθει όλοι σοκ με την στήριξη του κόσμου. Η συνέχεια είναι γνωστή, αφού κατακτήσαμε το παγκόσμιο. Πάντως εγώ, γενικά, δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Σκέψου ότι κατακτήσαμε το παγκόσμιο και για μένα ήταν απλά ένα ακόμα παιχνίδι, όπως έγινε στο Ευρωμπάσκετ, όπως και στο παγκόσμιο με την Εθνική Ανδρών.

– Αφού το σήκωσες σαν πιτσιρικάς, δεν θα μπορούσες να μην το σηκώσεις με την φανέλα των ανδρών, και μάλιστα ως αρχηγός. Πώς ένιωσες όταν σήκωνες στον ουρανό το Ευρωμπάσκετ, ένα τρόπαιο το οποίο είχε σηκώσει το ’87 ο Γιαννάκης και ο Γκάλης.

Αυτή η εμπειρία ήταν απίστευτη. Σκέψου ότι πήγε να μου φύγει το κύπελλο από τα χεριά, γιατί ήταν πολύ βαρύ και είχα τρομερή αγωνία. Όλο αυτό ήταν απίστευτη τιμή, καταρχήν, και φυσικά ήταν δικαίωση για όλα τα παιδιά, που όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούσαμε και ήμασταν πάντα στο κλικ να κάνουμε κάτι καλό και πάντα την τελευταία στιγμή κάτι πήγαινε λάθος.

– Ήσασταν μια γενιά η οποία χάρισε πολλές επιτυχίες στην Ελλάδα γενικά.

Ευτυχώς εκείνη η φουρνιά, η δική μου, ήταν πάρα πολύ καλή και είχαμε την τύχη να χαρίσουμε στην Ελλάδα πολλές επιτυχίες. Έπαιζε μεγάλο ρόλο το ότι τα περισσότερα παιδιά αγωνίζονταν σε ομάδες της Ευρωλίγκα ή διεκδικούσαν πρωτάθλημα. Εγώ τουλάχιστον δεν ήμουν ποτέ της φιλοσοφίας βήμα βήμα και σιγά σιγά, να περάσουμε πρώτα στην οκτάδα και βλέπουμε. Γενικά όλοι μας είχαμε την φιλοσοφία του νικητή. Παίζαμε πάντα για το χρυσό.

– Στο Παγκόσμιο, το χρυσό κατέληξε στο στήθος των Ισπανών. Εσείς φύγατε με το αργυρό και τις περγαμηνές της νίκης στα ημιτελικά απέναντι στην Αμερική.

Εκείνη την μέρα, μετά την λήξη του τελικού, ένιωθα τόσο χάλια, τόσο άσχημα που δεν περιγράφεται. Για όλο τον κόσμο, όπως και για μας, ήταν πολύ σημαντικό ότι κερδίσαμε την Αμερική, αλλά σκέψου ότι στην απονομή ήμασταν όλοι σκυθρωποί και κανείς δεν ήθελε να δεχθεί την δεύτερη θέση. Ήμασταν όλοι πάρε μας και βάρα μας γιατί μπορούσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό στον τελικό, αλλά εντάξει, δεν μπορείς να κερδίζεις συνέχεια.

– Λίγα χρόνια μετά και με καθαρό πλέον μυαλό, τι στοίχισε και πώς ένιωσες μετά από εκείνο τον καταραμένο τελικό με την Ισπανία;

Όταν χάνεις ένα τελικό, πάντα αισθάνεσαι χάλια και κυρίως γιατί χάσαμε από έναν αντίπαλο, τον οποίο θεωρητικά μπορούσαμε να κερδίσουμε. Όταν δεν παίζεις καλά χάνεις. Εγώ θεωρώ ότι εκεί που χάθηκε ο τελικός είναι ότι είχαμε μεταξύ του ημιτελικού με την Αμερική και του αγώνα με την Ισπανία, μια μέρα κενό. Σε αντίθεση με το Ευρωμπάσκετ, που κερδίσαμε την Γαλλία και αμέσως, την επόμενη μέρα διαλύσαμε τους Γερμανούς.

– Πιστεύεις ότι η μεγάλη νίκη επί της Αμερικής στον ημιτελικό σας αποπροσανατόλισε εν όψη του τελικού;

Η αλήθεια είναι ότι μετά την νίκη επί της Αμερικής δεν μπορέσαμε να κλείσουμε μάτι, αφού πολύς κόσμος, δημοσιογράφοι μαζεύτηκαν στο ξενοδοχείο από την Ελλάδα, από διάφορες χώρες… Καταλαβαίνεις, πανικός. Μην ξεχνάς ότι ήμασταν ήδη ένα μήνα στην Κίνα, στην Ιαπωνία, δεν ήθελε και πολύ να βγάλουμε όλο το βράδυ στο πόδι. Πάντως τον δικό του ρόλο πιστεύω ότι έπαιξε και η απουσία του Γκαζόλ, αφού με αυτόν στην σύνθεση, τους είχαμε κερδίσει το καλοκαίρι. Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο αυτή τη στιγμή, αλλά στον τελικό, εμείς θέλαμε την Αργεντινή, αφού από αυτούς είχαμε χάσει στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας, και θέλαμε σίγουρα να πάρουμε εκδίκηση.

– Είναι η ιδέα μου ή προσπέρασες πολύ εύκολα την μεγάλη νίκη επί των Αμερικανών;

Όντως ήταν κάτι απίστευτο, αλλά δεν μπορώ να μείνω κολλημένος εκεί. Δεν ήταν άτρωτη και αυτό το ξέραμε. Μπορεί να είχαν διάφορους superstar στην σύνθεσή τους και παίκτες με τρομερά αθλητικά προσόντα, αλλά εμείς ήμασταν ομάδα και σε τέτοιες περιπτώσεις η ομάδα κερδίζει το ταλέντο.

– Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις όταν κατέβαινες από το αεροπλάνο με το τρόπαιο και χιλιάδες κόσμος από κάτω να σε αποθεώνει;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν πρόλαβα να το απολαύσω όσο θα ήθελα, αν και γενικά δεν είμαι τέτοιου είδους άνθρωπος. Απλά σκέψου ότι λίγο πριν την επιστροφή μας, με πήρε τηλέφωνο ο τότε προπονητής μου στην Μπαρσελόνα για να με ενημερώσει ότι σε 5 μέρες από τότε θα αρχίζαμε προετοιμασία. Νομίζω ότι από αυτό και μόνο καταλαβαίνεις πως δεν είχα αρκετό χρόνο μπροστά μου, όχι για να απολαύσω την γιορτή που έστησαν όλοι οι Έλληνες για εμάς, αλλά ούτε για να δω τους δικούς μου ανθρώπους. Έπρεπε μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα να δούμε τον πρόεδρο, βουλευτές, πρωθυπουργό και πολλούς άλλους, και ταυτόχρονα έπρεπε να ετοιμάσω και τα πράγματα μου για να αναχωρήσω για Ισπανία. Τρελό έτσι;

– Θυμάσαι κάποια πλάκα που κάνατε τότε στο Ευρωμπάσκετ ή στο Παγκόσμιο;

Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Ήμασταν όλοι μια παρέα, κάναμε τα πάντα μαζί, κι όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα. Σκέψου ότι τα δωμάτιά μας δεν τα κλειδώναμε ποτέ, όποιος ήθελε έμπαινε, όποιος ήθελε έβγαινε (από τους παίκτες πάντα).

– Μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στην Εθνική Ελλάδος, θα ανταποκρινόσουν σε τυχόν κάλεσμα του ομοσπονδιακού μας τεχνικού;

Τώρα πια δεν υπάρχει περίπτωση. Πλέον έχω την οικογένεια μου, τα παιδιά μου και δεν είναι καθόλου εύκολο να τους βλέπω όταν λείπω σχεδόν όλο τον χρόνο. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα σου και είναι σίγουρα τιμή να φοράς την φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος, αλλά εντάξει, βλέπουμε ότι υπάρχει πλούσιο ταλέντο στην νέα φουρνιά, οπόταν κάνεις στην άκρη και δίνεις χώρο στα νέα παιδιά.

Αυτό ήταν ένα μικρό απόσπασμα από όσα είπε στις Mpasketologies ο Μιχάλης Κακιούζης. Αν σας άρεσαν όλα αυτά, μην χάσετε το δεύτερο μέρος της συνέντευξης του Ελλαδίτη άσσου, όπου θα αναφέρεται στην ΑΕΚ Αθηνών αλλά και στην απόφαση του Δημήτρη Διαμαντίδη να εγκαταλείψει την Εθνική Ελλάδος. Αυτά και άλλα πολλά τις επόμενες μέρες μόνο στις Mpasketologies.

#ΜιχάληςΚακιούζης

0 views
GREGS-LOGO.png

© 2020 Mpasketologies. All rights reserved.