• Grigoris Grigoras

«Μέλημά μου πάντα το μπάσκετ»




Έλειψα αρκετές μέρες το ξέρω αλλά επανήλθα με μία ακόμα σπουδαία για τους φίλους της σπυριάρας συνέντευξη. Προτού κάνω τον καθιερωμένο πρόλογο για τον νέο καλεσμένο της σελίδας θα λύσω κάποιες απορίες σε φίλους και γνωστούς.


Με ρώτησαν γιατί επιλέγω τους παλιούς, τους «έφεδρους» και όχι την νέα φουρνιά που πρωταγωνιστούν στο σήμερα. Η απάντηση είναι εύκολη και μόνο ο Γιάννης που του αφιερώνω και την συνέντευξη σήμερα την έχει βρει.


Αυτοί μας έκαναν να αγαπήσουμε το μπάσκετ. Αυτοί μας έβαλαν το μικρόβιο της πορτοκαλιάς θεάς στο μυαλό. Αν ξεχάσουμε τις ρίζες μας δηλαδή το από πού μολυνθήκαμε από τον ιό του μπάσκετ τότε πού να πάμε να σταθούμε.


Συνέχεια λοιπόν με έναν πραγματικό άσσο, με έναν παίκτη που ανδρώθηκε στον ΠΑΟΚ και που φόρεσε τόσο την φανέλα του Παναθηναϊκού όσο και του Ολυμπιακού. Δύο φορές 4ος στον κόσμο με την επίσημη αγαπημένη και λάτρης της νέας γενιάς. Ο λόγος για τον μοναδικό Νίκο Μπουντούρη.


Νίκο ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Για αρχή πως βιώνεις εσύ αυτές τις δύσκολες μέρες με τον Covid.


Εγώ ευχαριστώ φίλε. Κοίταξε είμαι άνθρωπος που βοηθώ με τις ακαδημίες, που ασχολούμαι με τα νέα παιδιά καθώς στην καριέρα μου γενικά και σαν αθλητής αλλά και σαν προπονητής μέλημα μου ήταν το μπασκετ . Η κατάσταση είναι δύσκολη όχι μόνο για την υγεία των παιδιών αλλά κυρίως για την ψυχολογία. Είναι μία δύσκολη και ευαίσθητη κατάσταση αλλά δεν υπάρχουν επιλογές πρέπει να κάνουμε υπομονή. Πρέπει να βρεθεί μια λύση καθώς σε αρκετές χώρες στην Ευρώπη τα πρωταθλήματα συνεχίζονται κανονικά κάτι που είναι απαραίτητο για το μέλλον του μπάσκετ.


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Σχεδόν ,μια ολόκληρη δεκαετία με την φανέλα του ΠΑΟΚ και πρώτοι τίτλοι.


Στον ΠΑΟΚ έμεινα σχεδόν 9 χρόνια, στα 17 μου καθιερώθηκα και στην συνείδηση του κόσμου. Πρώτος τίτλος, μαγικές στιγμές, πραγματικό σχολείο. Τώρα που τελείωσα την καριέρα μου όταν θυμάμαι τα πρώτα χρόνια, από πού ξεκίνησα και πού ανδρώθηκα δηλαδή, είναι πάντα ένα ξεχωριστό συναίσθημα. Δεν είμαι από αυτούς όμως που θα σου πουν είμαι ΠΑΟΚ, ΠΑΟ ή ΟΣΠΦ. Ο λόγος που άντεξα τόσα χρόνια σε αυτό το άθλημα είναι γιατί ήμουν πάντα ειλικρινής και ευθύς με όλους..


Έπειτα από τόσα χρόνια στην Θεσσαλονίκη μετακομίζεις στην Αθήνα για τον Παναθηναϊκό και μετέπειτα στον Ολυμπιακό.


Ναι ήταν μια απόφαση που έπρεπε να πάρω για την καριέρα μου. Ποτέ δεν κοίταξα τα χρήματα αλλά το μπάσκετ. Ήταν δύσκολη η μετάβαση ομολογουμένως ωστόσο θεωρώ ότι τα κατάφερα και το κυριότερο και μεγαλύτερο κέρδος είναι ότι δεν υπήρχαν αντιδράσεις. Ούτε όταν από τον ΠΑΟΚ πήγα στον Παναθηναϊκό μα κυρίως ούτε όταν έβγαλα την πράσινη φανέλα για τα χρώματα του Ολυμπιακού.


Αλήθεια οι περισσότεροι όταν παίζουν στους δύο αιώνιους άκουσαν ή ακούν διάφορα από τις κερκίδες εσύ πώς και γλύτωσες από το στόμα του Έλληνα φίλαθλου;


Όπως σου είπα και πριν ήμουν πάντα ειλικρινής, δεν φίλησα ποτέ σήμα φανέλας ούτε έκανα διάφορες δηλώσεις για να γίνω αρεστός στην εκάστοτε ομάδα μου. Σκέψου ότι στον πρώτο αγώνα μου με τα ερυθρόλευκα με χειροκρότησαν φίλοι του Παναθηναϊκού. Δυστυχώς στις μέρες μας οι περισσότεροι αφήνουν τους μάνατζερ να κάνουν παιχνίδι ή προκαλούν με δηλώσεις και κινήσεις. Στα λαϊκά πουλούν οπαδιλίκι.


Στην συνέχεια Μακεδονικός, Μαρούσι, Πάτρα και για επίλογο ξανά Μαρούσι.


Ήταν η εποχή που ο Μακεδονικός είχε πολύ καλή ομάδα. Σιγάλα, Παπανικολάου καλούς ξένους, είχε γενικά πλάνο. Στην συνέχεια στο Μαρούσι με Γιαννάκη κάναμε ωραία πράγματα όπως και στην Πάτρα. Γενικά είχα μία γεμάτη καριέρα. Δεν υπήρχε η διάθεση να βγω στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα δεν ήθελα να φύγω από την Αθήνα καθώς για μένα προτεραιότητα ήταν η οικογένεια. Πανηγύρισα τίτλους και δημιούργησα πολλές φιλίες που είναι και το σημαντικότερο νομίζω έπειτα από τόσα χρόνια.


Κεφάλαιο Εθνική ομάδα.


Πέραν των διακρίσεων με τις μικρές Εθνικές ομάδες (ασημένιο το 92 με την Εθνική Ελπίδων) σαν παράσημο θα έλεγε κανείς έχω την 4η θέση στο παγκόσμιο του 94 και του 98. Φοβερές εμπειρίες.


Οι εκλογές στην ΕΟΚ πλησιάζουν. Ποια η θέση σου;


Απλά θέλω το καλό του Ελληνικού μπάσκετ. Κουραστήκαμε από λόγια. Δεν υπάρχει παραμικρή κίνηση για το ερασιτεχνικό και όχι μόνο. Ελπίζω αυτή την φορά να δούμε πράξεις. Εμπιστοσύνη στους υποψηφίους και θετική σκέψη ότι το Ελληνικό μπάσκετ θα πάει μπροστά.


Νίκο υπάρχει μέλλον στο Ελληνικό μπάσκετ;


Μεγάλο κεφάλαιο αυτό. Εγώ είμαι λάτρης της νέα γενιάς. Θαυμάζω τους νέους φτάνει να τους δοθεί χρόνος και φυσικά όραμα και από τους προπονητές. Στις μέρες μας τα ερεθίσματα είναι πολλά και η αβεβαιότητα ακόμη μεγαλύτερη λόγω και της εποχής που ζούμε με τον Covid. Ο ρόλος των προπονητών στις μέρες μας δεν αφορά μόνο το μπάσκετ αλλά και την ψυχολογία .Οφείλουν όλοι ή μάλλον οφείλουμε όλοι να καθοδηγήσουμε σωστά τα παιδία και φυσικά οι ίδιοι οι νέοι να καταλάβουν ότι καλαθοσφαιριστής δεν έγινε κανένας πίσω από ένα τηλέφωνο ή μια κονσόλα. Θέλει κόπο, μόχθο και φυσικά αρκετή ατομική δουλειά.. Από εκεί και πέρα το μπαλάκι πάει στις ομάδες και στον χρόνο που θα δώσουν σε αυτά τα παιδιά να αναδείξουν το ταλέντο τους. Η μείωση των ξένων πιστεύω είναι μονόδρομος αν δεν θέλουμε να χάσουμε δεκάδες νέα ταλέντα.


Και μια τελευταία κουβέντα για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα.


Ο Ολυμπιακός αυτή την στιγμή μοιάζει πιο δομημένη ομάδα με Έλληνες πρωταγωνιστές και ξένους που μπορούν να βάλουν και αυτοί τη δικιά τους πινελιά. Καλές επιλογές από τον Γιώργο Μπαρτζώκα όπως φαίνεται μέχρι στιγμής. Για τον Παναθηναϊκό τώρα είναι ένα νέο ξεκίνημα αλλά το θέμα είναι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει. Αν κρατήσουν τον Ελληνικό κορμό μπορεί να υπάρξει μέλλον.


Νίκο ευχαριστώ για τον χρόνο σου και καλή συνέχεια.

28 views0 comments